Ευτυχώς

Ευτυχώς που μου λείπουν πράγματα και έτσι ξέρω ποιός είμαι!

Διασκέδαση

Τα βράδια συχνά το απολαμβάνω.

Να τροπαιοσκοπώ.

Να βολτάρω μπροστά από τις καλοξεσκονισμένες προθήκες.

Τότε που η ματαιότητα ξυπνά από το λήθαργο,

την κερνάω από ένα άδειο μπουκάλι παλιού ακριβού κρασιού

και την μεθάω πάλι.

Δεν έμαθα να περπατώ

Στο όριο του κύματος πατώ

η άμμος νοτισμένη.

Βουλιάζουνε τα πέλματα

και η άμμος με ζεσταίνει.

Σαν το παιδί το χαίρομαι

κλωτσώ και την σκαλίζω.

Ποτέ δεν συλλογίστηκα

πίσω μου τι αφήνω.

Μονάχα με ένοιαζε βαθιά

να αφήνω τα σημάδια.

Περήφανα να λέω πως

πρώτος εγώ σε βάδισα.

Ποτέ δεν συλλογίστηκα

πίσω μου να κοιτάξω.

Να δω πως άφησα πληγές

και άσχημα σημάδια.

Να προσδοκάς παλίρροιες

να γιάνουν το κορμί σου.

Να περπατώ δεν έμαθα

επάνω σου όπως πρέπει.

Παρακαλώ...

θα ήθελα [...] 

Εκεί πάνω κανείς?

Η αρχή της ζωής στο τέλος της εβδομάδας

Και την έβδομη ημέρα αναπαύτηκε. 

Η λυτρωτική αυτή στιγμή στην επταήμερη ζωή μας. 

Όπως θα έπρεπε κανονικά να είναι η ζωή μας. 

Στο τέλος αντί να σβήνουμε, να γεννιόμαστε. 

Όπως γεννιόμαστε τις Κυριακές.

Είπε

Στις θάλασσες της ματαιότητας θα ψάξω για ακτή.

Οξύμωρο υπ' αριθμόν 2

Σήμερα δεν θα γράψω τίποτα.

Διάβασα

"Η Τέχνη κι η ποίηση δεν μας βοηθούν να ζήσουμε:

η τέχνη και η ποίησις μας βοηθούνε

να πεθάνουμε"

Νικος Εγγονόπουλος

Marc Chagall. The poet, 1911

Ερμηνεία

Τύχη είναι να προλάβεις να δεις αυτό που περνάει απο μπροστά σου

                                                         

                                                                 

                                                                                               Ευτυχία είναι να το αγγίξεις.

Οιδίπους θεατής

Η άρνηση της εικόνας

το δικαίωμα

δήμιος εικόνα

ανάλγητη

ραπίζει σε κάθε βλεφάρισμα

εξοντώνει

ανεπαρκής η αποστροφή

οι αντανακλάσεις τιμωρούν

τον θύτη νου

νους αυτόχειρας

η άρνηση της εικόνας

το δικαίωμα

τουλάχιστον

εθελουσία τύφλωσις.