Ελπίδων δήμιος

Θέλω πολύ να πατήσω όλες εκείνες τις γόπες των τσιγάρων που καίνε ακόμα.

Να πάψουν να ελπίζουν πως κάποιος θα τις καπνίσει.

Στα μεσαία

Με τη βελόνα ενός τρανζίστορ να με έψαχνες σε ένα σταθμό, 

στα fm και στα μεσαία να ακούς τα μακρά μηνύματά μου.

         Πάτα πάνω στην μπάντα να ακούσεις

--|--|--|--|--|--|--|--|--|--|--|--|--

Στάθμευση

Στα δικά μου τα ταξίδια, μόνος δεν υπήρξα.

Οι στάσεις πάντα με γεμίζαν.
Επιβάτες βιαστικούς.

Μα συνοδηγό ποτέ δεν είχα 
να με πάει στον σταθμό.

Παρακαλώ...

θα ήθελα [...] 

Εκεί πάνω κανείς?

Οιδίπους θεατής

Η άρνηση της εικόνας

το δικαίωμα

δήμιος εικόνα

ανάλγητη

ραπίζει σε κάθε βλεφάρισμα

εξοντώνει

ανεπαρκής η αποστροφή

οι αντανακλάσεις τιμωρούν

τον θύτη νου

νους αυτόχειρας

η άρνηση της εικόνας

το δικαίωμα

τουλάχιστον

εθελουσία τύφλωσις.

Ο κύρης και ο διαβάτης

Περαστικέ, του κήπου μου την πόρτα που διαβαίνεις
πες μου ποιό είν’ το σπίτι σου και ο τόπος που πηγαίνεις;

*  *  *

Το σπίτι μου δεν με χωρά, ο τόπος μου μ’ εξόρισε

πήρα τον δρόμο τον μακρύ, η μοίρα μου που μ’ όρισε

Το σπίτι μου το άφησα στις μνήμες και στα χνάρια
να βρούνε τόπο να σταθούν και λίγο να μεριάσουν

Τον τόπο που πηγαίνω ίσως να μην τον φτάσω,
μπορεί και να τον πέρασα δίχως να τον λογιάσω

Κύρη εσύ και φύλακα μέσα στο σπιτικό σου
πες μου για τα μεράκια σου και για το ριζικό σου

*  *  *

Το ριζικό μου μ’ έχρισε πίσω απ’ αυτή τη θύρα
μα όλα όσα πόθησα, ποτέ μου δεν τα πήρα

Χώμα να ρίχνω στις μηλιές, νεράκι στα παρτέρια
και για του κόσμου τον καημό ρωτώ τα περιστέρια

Όσοι διαβήκαν απο δω, ξένοι ποτέ δεν ήσαν
οι κάμαρές του γέμησαν, με γέλια αντηχήσαν

Εγώ μόνο γι’ αντάλλαγμα ζητώ τη συντροφιά τους
λίγο θα ήθελα να δω μέσα από τη ματιά τους

Μα τον μεγάλο τον καημό φοβάμαι μην δε ζήσω
πως άλλου κόσμου τις αυλές, ποτέ δεν θα γνωρίσω

*  *  *

Όσους καρπούς κι αν γεύτηκα, σ’ όσες αυλές κι αν πήγα
δικό μου δέντρο να ανθεί, ποτέ μου δεν το είδα

Πάρε λοιπόν τα μάτια μου και γύρνα όλο το χάρτη,
μονάχα δως μου τα κλειδιά και όρισέ με κύρη.

Ο ζυγός μου

Σου έχω πλέξει το στεφάνι

με τούλι πάνω στα βρεγμένα σου μαλλιά.

Το νυφικό σου νυχτικό, αλοΰφαντο και αύρα.

Μύρο αναβλύζει απο τις σφραγίδες των πελμάτων σου

πάνω στα βότσαλα καθρέφτες.

Όσο ο ήλιος αθόρυβα βουλιάζει, η θάλασσα ματώνει.

Ματώνεις τα χείλια μου καθώς τα ισόβια δέχεσαι.

                  Δέχομαι

                                                          Αυτός είναι ο ζυγός μου.