Οξύμωρο υπ' αριθμόν 2

Σήμερα δεν θα γράψω τίποτα.

Διάβασα

"Η Τέχνη κι η ποίηση δεν μας βοηθούν να ζήσουμε:

η τέχνη και η ποίησις μας βοηθούνε

να πεθάνουμε"

Νικος Εγγονόπουλος

Marc Chagall. The poet, 1911

Ερμηνεία

Τύχη είναι να προλάβεις να δεις αυτό που περνάει απο μπροστά σου

                                                         

                                                                 

                                                                                               Ευτυχία είναι να το αγγίξεις.

Οιδίπους θεατής

Η άρνηση της εικόνας

το δικαίωμα

δήμιος εικόνα

ανάλγητη

ραπίζει σε κάθε βλεφάρισμα

εξοντώνει

ανεπαρκής η αποστροφή

οι αντανακλάσεις τιμωρούν

τον θύτη νου

νους αυτόχειρας

η άρνηση της εικόνας

το δικαίωμα

τουλάχιστον

εθελουσία τύφλωσις.

Πρόβλημα υπ' αριθμόν 2

Πρόβλημα είναι:

να μην τολμάς να διαταράξεις την τέλεια εύθραυστη ισορροπία σου.

Πρόβλημα

Πρόβλημα είναι:

Ο εγωισμός σου να είναι ισχυρότερος απο τη μεγαλύτερη μέθη σου.

Ο κύρης και ο διαβάτης

Περαστικέ, του κήπου μου την πόρτα που διαβαίνεις
πες μου ποιό είν’ το σπίτι σου και ο τόπος που πηγαίνεις;

*  *  *

Το σπίτι μου δεν με χωρά, ο τόπος μου μ’ εξόρισε

πήρα τον δρόμο τον μακρύ, η μοίρα μου που μ’ όρισε

Το σπίτι μου το άφησα στις μνήμες και στα χνάρια
να βρούνε τόπο να σταθούν και λίγο να μεριάσουν

Τον τόπο που πηγαίνω ίσως να μην τον φτάσω,
μπορεί και να τον πέρασα δίχως να τον λογιάσω

Κύρη εσύ και φύλακα μέσα στο σπιτικό σου
πες μου για τα μεράκια σου και για το ριζικό σου

*  *  *

Το ριζικό μου μ’ έχρισε πίσω απ’ αυτή τη θύρα
μα όλα όσα πόθησα, ποτέ μου δεν τα πήρα

Χώμα να ρίχνω στις μηλιές, νεράκι στα παρτέρια
και για του κόσμου τον καημό ρωτώ τα περιστέρια

Όσοι διαβήκαν απο δω, ξένοι ποτέ δεν ήσαν
οι κάμαρές του γέμησαν, με γέλια αντηχήσαν

Εγώ μόνο γι’ αντάλλαγμα ζητώ τη συντροφιά τους
λίγο θα ήθελα να δω μέσα από τη ματιά τους

Μα τον μεγάλο τον καημό φοβάμαι μην δε ζήσω
πως άλλου κόσμου τις αυλές, ποτέ δεν θα γνωρίσω

*  *  *

Όσους καρπούς κι αν γεύτηκα, σ’ όσες αυλές κι αν πήγα
δικό μου δέντρο να ανθεί, ποτέ μου δεν το είδα

Πάρε λοιπόν τα μάτια μου και γύρνα όλο το χάρτη,
μονάχα δως μου τα κλειδιά και όρισέ με κύρη.

Κάμωμα Νο. τάδε

Ας σε χαζέψω λίγο ακόμα 

και ύστερα ας πάψω.

Τον δρόμο ας πάψω των πουλιών

και των παιδιών το γέλιο.
Τον δρόσο πάνω στον ανθό

και της πηγής το ρέμα.

Ας πάψω της μάνας τον καημό

και του νεκρού τον ύπνο.

Τον ήλιο από την αυγή,

τη νύχτα απ' το σκοτάδι.

Το φόβο ας πάψω τ' αγριμιού,

τον πόνο απ το σημάδι.

Να πάψω δεν μπορώ.

Ας σε χαζέψω λίγο ακόμα.

Αφορισμός

Ω, αναμνήσεις! 

Σπόροι του χθες,

 ήρθατε να καταδυναστεύσετε το τώρα μου!

Ο ζυγός μου

Σου έχω πλέξει το στεφάνι

με τούλι πάνω στα βρεγμένα σου μαλλιά.

Το νυφικό σου νυχτικό, αλοΰφαντο και αύρα.

Μύρο αναβλύζει απο τις σφραγίδες των πελμάτων σου

πάνω στα βότσαλα καθρέφτες.

Όσο ο ήλιος αθόρυβα βουλιάζει, η θάλασσα ματώνει.

Ματώνεις τα χείλια μου καθώς τα ισόβια δέχεσαι.

                  Δέχομαι

                                                          Αυτός είναι ο ζυγός μου.